tribün delisi

maç akşamı televizyon, ışıklar, klima hepsi birden açık. o akşamların faturası ayrı gelse şaşırmam.

yağmurda maç izlemek daha güzel. tribünde kimse şemsiye açmıyor, açanı da uyarıyorlar.

maç sırasında sosyal medyaya bakan taraftar maçın yarısını kaçırıyor. sonra da özet paylaşıyor.

maç izlemekle spor yapmak aynı şey değil. bunu kendime her hafta hatırlatıyorum.

farklı takım tutuyorduk ve farklı şehirlerdeydik. mesafe değil, derbi haftaları zorladı.

futbol oyunlarında her yıl aynı oyun yeni kapakla çıkıyor. yine de alıyorum, bunu savunacak halim yok.

derbi haftası pazartesi başlar. maç pazar, ama hafta boyunca herkes maç oynar.

maç günü kahvaltı geç oluyor, çünkü maç saati her şeyi kaydırıyor. sezonda hayatım maç takvimine göre kuruluyor.

gece maçından sonra iki saat uyuyamıyorum. adrenalin diyorlar, ben de öyle diyorum ama yenilgi sonrası daha kötü.

maç varken dizi izlenmez. bu benim tek kuralım.

maç analizinde kullanılıyor, taktik öneriyor. teknik direktör dinlemiyor tabii, dinlese belki daha iyi olurdu.

maç günü stadyum çevresine araçla gitmek isteyen varsa: gitmeyin. sadece gitmeyin.

stadyum çevresindeki mahalleler maç günü park sorunu yüzünden ucuzlar sanıyordum. tam tersi olmuş.

tatil sezon arasına denk geliyor, hiç maç yok. bu yüzden tatili seviyorum diyemem.

doksan dakika boyunca insanın tansiyonunu değiştirebilen tek uğraş. kazanınca dünyanın en güzel sporu, kaybedince hakem tartışması.

stadyumda internet çekmiyor, hangi telefon olursa olsun. yeni model almak bu sorunu çözmüyor.

transfer bütçeleri euro üzerinden konuşuluyor ama bilet gelirleri lira. kulüplerin durumu tam olarak bu cümlede.

kombine fiyatları asgari ücretin üçte biri. bir zamanlar bu spor herkesindi.